Trabzon’un hemen arkasında yükselen Doğu Karadeniz Dağları, şehri sadece coğrafi olarak değil tarihsel olarak da “sınırlandırılmış bir merkez” haline getirdi; dar kıyı şeridi ile sert yükselen dağlar arasındaki bu sıkışma, geniş tarım alanlarının oluşmasını engellerken, şehri iç bölgelerden koparıp denize bağımlı hale getirdi. Bu nedenle Trabzon, Anadolu’nun klasik kara ticareti şehirleri gibi değil, dışa açılan bir liman kenti olarak gelişti; hinterlandı zayıf kaldı ama deniz bağlantısı sayesinde dış dünyayla sürekli temas halinde oldu. Bu coğrafi yapı aynı zamanda şehrin savunmasını kolaylaştırdı, istilalara karşı doğal bir bariyer oluşturdu ve Trabzon’un tarih boyunca küçük ama dirençli bir merkez olarak varlığını sürdürmesini sağladı. Kısacası Trabzon’un tarihi, fetihlerden çok coğrafyanın çizdiği sınırlar içinde şekillendi.