Trabzon’un tarih boyunca önemini belirleyen en temel unsur, doğu ile batı arasında bir son durak ve başlangıç noktası olmasıydı; İran ve Kafkasya’dan gelen ticaret yolları Karadeniz’e ulaştığında, bu akışın denizle buluştuğu en kritik noktalardan biri Trabzon’du. Özellikle Orta Çağ’da İpek Yolu’nun kuzey hatları Trabzon limanına bağlanarak malların Avrupa’ya aktarılmasını sağladı; bu durum şehri üretim merkezi olmaktan çok bir “aktarım ve geçiş merkezi” haline getirdi. Bu geçiş rolü, Trabzon’u sürekli hareketli ama aynı zamanda dış etkilere açık bir şehir yaptı; farklı kültürlerin, tüccarların ve güçlerin uğrak noktası haline geldi. Bu yüzden Trabzon’un tarihi, yerleşik bir büyümeden çok sürekli bir akışın yönetilmesi üzerine kuruludur.