Trabzon tarih boyunca limanı sayesinde dünyaya açılmış, ancak coğrafyası nedeniyle kendi içine kapanmış bir şehir olmuştur; bu iki zıt durum zamanla karaktere dönüşmüştür. Şehir dışarıdan geleni tanır, ticaret yapar, öğrenir ama aynı zamanda kendi düzenini korur ve kolay kolay değişmez. Bu yüzden Trabzon’da bir yabancı hem hızlıca kabul görür hem de uzun süre “dışarıdan” kalır. Bu paradoks aslında şehrin en güçlü yönüdür: dış dünyayı tanıyıp kendi kimliğini kaybetmemek.