Trabzon’da konuşurken çoğu zaman cümle tam kurulmaz; fiil eksik kalır, kelimeler kısalır, bazen sadece bir bakışla cümle biter. Ama buna rağmen kimse “ne dedi?” diye sormaz. Çünkü burada dil sadece kelimelerden oluşmaz, tonlama ve bağlam en az kelime kadar önemlidir. Aynı mahallede büyümek, aynı şeyleri yaşamak ve benzer tepkiler vermek zamanla ortak bir dil yaratır. Bu yüzden dışarıdan eksik gibi görünen cümle, içeride aslında tamamlanmış bir anlam taşır.