Rus işgalinin sona ermesi ve Osmanlı idaresinin geri dönmesiyle birlikte Trabzon’da fiziksel ve sosyal bir yeniden yapılanma süreci başladı; terk edilmiş mahalleler yeniden dolduruldu, ticaret hayatı yavaş yavaş canlandırıldı ve şehir eski ritmine dönmeye çalıştı. Ancak bu dönüş, sadece binaların onarılması değil, aynı zamanda toplumsal güvenin yeniden inşa edilmesi anlamına geliyordu. Akademik açıdan bakıldığında bu süreç, savaş sonrası şehirlerin yaşadığı klasik “yeniden kurulum” örneklerinden biridir; Trabzon da bu dönemde geçmiş ile yeni düzen arasında bir denge kurmaya çalıştı.