Trabzon, tarih boyunca hem göç veren hem de göç alan bir şehir olarak dinamik bir nüfus yapısına sahip oldu; özellikle ekonomik nedenlerle büyük şehirlere verilen göç, şehir içinde kalan nüfusun sosyal yapısını dönüştürdü. Göç edenlerin şehirle bağını koparmaması ise Trabzon kimliğinin sadece mekânsal değil, duygusal bir aidiyet üzerine kurulu olduğunu gösterir. Akademik olarak bu durum “yerel kimliğin taşınabilirliği” şeklinde tanımlanır; yani Trabzonluluk, sadece şehirde yaşamakla sınırlı kalmaz, şehir dışında da varlığını sürdürür.