Trabzon’da dinî bayramlar, sadece ibadet dönemleri değil, aynı zamanda toplumsal bağların yeniden kurulduğu ve güçlendirildiği zaman dilimleri olarak işlev gördü; ziyaretler, yardımlaşma ve toplu etkinlikler, sosyal dayanışmayı pekiştirdi. Bu ritüeller, bireyler arasındaki ilişkileri canlı tutarak toplumsal bütünlüğün korunmasına katkı sağladı. Sosyal antropoloji çalışmalarında bayramlar, “toplumsal yenilenme anları” olarak tanımlanır; Trabzon’da da bu işlev açık şekilde gözlemlenir.