Trabzon’da dayanışma kültürü, zor coğrafi koşullar ve sınırlı ekonomik imkânların bir sonucu olarak gelişti; bireysel hareket etmenin riskli olduğu bir ortamda, topluluk içinde hareket etmek hayati bir gereklilik haline geldi. Bu durum zamanla sosyal bir norma dönüştü ve yardımlaşma, günlük yaşamın doğal bir parçası haline geldi. Akademik açıdan bakıldığında bu tür dayanışma biçimleri, kapalı veya yarı izole toplumlarda sıkça görülür; Trabzon da bu yapının güçlü örneklerinden biridir. Bu yüzden şehirde dayanışma, bir tercih değil, tarihsel olarak oluşmuş bir refleks olarak varlığını sürdürür.