Osmanlı döneminde Trabzon, yalnızca bir kıyı şehri değil, doğu sınırlarına açılan bir kontrol noktası olarak görüldü; Kafkasya, İran ve Karadeniz hattı üzerindeki konumu, şehri askeri ve idari açıdan önemli bir sancak haline getirdi. Bu nedenle Trabzon, sıradan bir eyalet merkezi değil, dikkatle yönetilen ve merkez tarafından yakından takip edilen bir bölgeydi. Ticaret yollarının güvenliği, sınır hareketliliği ve bölgesel istikrar açısından Trabzon’un kontrolü kritik kabul edildi.